Human insignificance

అరవింద్‌కి వాళ్ల ఊరిలో ఒక ప్రత్యేక గుర్తింపు ఉండేది.

ఏ ఇంట్లో శుభకార్యం జరిగినా, చివరికి అందరినీ ఒకచోట చేర్చి గ్రూప్ ఫోటో తీయించేది అతడే.

"పొడవైన వాళ్లు వెనక నిలబడండి."

"పిల్లలు ముందు కూర్చోండి."

"అందరూ నవ్వండి..."

అని అందరినీ చక్కగా అమర్చి, ఆ ఫోటోని గర్వంగా అందరికీ పంపిస్తూ,

"ఇవే జీవితాంతం మిగిలే జ్ఞాపకాలు!" అనేవాడు.

ఒక ఆదివారం, అతని పన్నెండేళ్ల మేనకోడలు నిత్య అతని దగ్గరకు వచ్చింది.

"మామయ్య... ఒకటి చూపించనా?"

ఫోన్‌లో ఒక ఫోటో తెరిచింది.

అది శక్తివంతమైన టెలిస్కోప్‌తో తీసిన విశ్వం చిత్రం.

వేల కాదు... లక్షలాది నక్షత్రాలు.

అరవింద్ ఓసారి చూసి,

"చాలా బాగుంది..." అన్నాడు.

నిత్య నవ్వింది.

"ఇంకా జూమ్ చేయండి."

అతను జూమ్ చేశాడు.

మరిన్ని నక్షత్రాలు కనిపించాయి.

మళ్లీ జూమ్ చేశాడు.

ఇంకా...

చిన్న చుక్కల్లా కనిపించినవి ప్రకాశించే సూర్యుల్లా మారిపోయాయి.

ఎంత జూమ్ చేసినా నక్షత్రాలకు అంతు కనిపించలేదు.

నిత్య మెల్లగా అడిగింది.

"మన భూమి ఎక్కడుంది?"

అరవింద్ నవ్వేశాడు.

"కనిపించడం అసాధ్యం."

"మన ఊరు?"

"అదీ కాదు."

"మన అపార్ట్‌మెంట్?"

"ధూళి రేణువులా కూడా కనిపించదు."

"అయితే... మన ఫ్యామిలీ ఫోటో?"

అరవింద్ ఆమె వైపు చూశాడు.

నిత్య ఫోన్ మూసేసింది.

ఆ రోజు మొదటిసారి... అరవింద్ మాటరాక నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు.

ఆ సాయంత్రం ఒక పెళ్లికి వెళ్లాడు.

ఎప్పటిలాగే...

"ఫోటో... ఫోటో..." అంటూ అందరూ గుమిగూడారు.

అతను మధ్యలో నిలబడ్డాడు.

ఎవరో అనుకోకుండా అతన్ని పక్కకు జరిపేశారు.

మరో బంధువు మధ్యలో నిలబడ్డాడు.

అరవింద్‌కి వెంటనే కోపం వచ్చింది.

"నేనే పెద్ద కజిన్‌ని. కనీసం గౌరవం ఉండాలి కదా!"

ఫోటో తీసేశారు.

అందరూ నవ్వుతున్నారు.

కానీ అరవింద్ ముఖంలో మాత్రం చిరునవ్వు వెనుక అసహనం దాగి ఉంది.

ఆ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు టెలిస్కోప్‌లో చూసిన ఆ ఫోటో గుర్తొచ్చింది.

తనలో తానే నవ్వుకున్నాడు.

"ఈ విశ్వంలో భూమే కనిపించదు... అలాంటిది నన్ను రెండు అడుగులు పక్కకు జరిపారని నేను బాధపడుతున్నానా!"

ఆ ఆలోచన అతన్ని వదల్లేదు.

కొన్ని రోజుల తర్వాత ఆఫీసులో ప్రమోషన్లు ప్రకటించారు.

అతని స్నేహితుడు సురేష్‌కి ప్రమోషన్ వచ్చింది.

అరవింద్‌కి రాలేదు.

ఆ రాత్రంతా అతనికి నిద్ర పట్టలేదు.

అతని భార్య మీర అది గమనించింది.

ఓదార్చలేదు.

ఒకటే ప్రశ్న అడిగింది.

"ఆ టెలిస్కోప్ ఫోటోలో... ఈ ప్రమోషన్ ఎక్కడుంది?"

అరవింద్ ముఖం మాడిపోయింది.

ఆమె మళ్లీ అంది.

"నిన్న పెళ్లి ఫోటోలో మధ్యలో నిలబడలేదని బాధపడ్డావు. ఈరోజు ఆఫీసులో ఒక క్యాబిన్ కోసం బాధపడుతున్నావు. రేపు ఇంకేదో విషయం. మారేది కారణం మాత్రమే... బాధపడేది మాత్రం అదే 'నేను'."

ఆ మాట... ప్రమోషన్ రాకపోవడం కన్నా అతన్ని ఎక్కువ కదిలించింది.

కొన్ని నెలలు గడిచాయి.

ఒకరోజు తన పాత గురువు రామన్ సార్‌ని కలిశాడు.

ఏమీ మాట్లాడకుండా ఆ టెలిస్కోప్ ఫోటో చూపించాడు.

సార్ చాలాసేపు దాన్ని చూస్తూ ఉన్నారు.

తర్వాత జేబులో నుంచి చిన్న అద్దం తీసి అతనికి ఇచ్చారు.

"చూడు."

అరవింద్ తన ముఖం చూసుకున్నాడు.

సార్ అడిగారు.

"ఏది పెద్దది?"

"విశ్వమే."

సార్ తల ఊపారు.

"సరే... ఇంకో ప్రశ్న."

"ఈ అద్దంలో కనిపిస్తున్నదీ... ఆ విశ్వమూ... రెండింటినీ తెలుసుకుంటున్నది ఏది?"

"నా కళ్లే."

సార్ చిరునవ్వు నవ్వారు.

"ఈ రాత్రి కల వస్తుంది. ఆ కలలో కూడా కళ్లు ఉంటాయి... ఆకాశం ఉంటుంది... ప్రపంచం ఉంటుంది. మేల్కొన్నాక ఆ కల కళ్లు, కల ప్రపంచం రెండూ పోతాయి. మరి మిగిలేది ఏది?"

అరవింద్ దగ్గర సమాధానం లేదు.

సార్ టెలిస్కోప్ ఫోటోపై వేళ్లతో తట్టి,

"నువ్వు ఒక వస్తువుని ఇంకో వస్తువుతో పోలుస్తున్నావు."

అని, తర్వాత అతని గుండెపై మెల్లగా తట్టి,

"ఆ రెండు కనిపిస్తున్నాయని తెలుసుకుంటున్నది ఏదో... దాన్ని కనిపెట్టు."

అన్నారు.

ఆ మాటలు వారాల తరబడి అతని మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.

ఒక ఉదయం ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర నిలబడి చుట్టూ చూశాడు.

స్కూల్ బస్సులు...

పండ్ల బండ్లు...

పోలీసులు...

రోడ్డు దాటుతున్న కుక్కలు...

మెట్రో రైళ్లు...

కదులుతున్న మేఘాలు...

వస్తున్న ఆలోచనలు...

వెళ్లిపోతున్న ఆలోచనలు...

అన్నీ కదులుతున్నాయి.

అప్పుడే ఎలాంటి ప్రయత్నం లేకుండానే ఒక ప్రశ్న లోపల మెదిలింది.

"కదులుతున్న ప్రతిదీ నాకు తెలుసు... మరి ఈ కదలికలన్నిటినీ తెలుసుకుంటూ తాను మాత్రం కదలకుండా ఉన్నది ఏది?"

కొన్ని క్షణాలు...

ప్రశాంతంగా మారాలని ప్రయత్నిస్తున్న అరవింద్ లేడు.

మిగిలింది కేవలం నిశ్శబ్దమైన ఎరుక మాత్రమే.

సిగ్నల్ గ్రీన్ అయింది.

హారన్‌లు మోగాయి.

జీవితం యథావిధిగా కొనసాగింది.

కానీ లోపల ఏదో అనవసరమైనది నిశ్శబ్దంగా ముగిసిపోయింది.

కొన్ని నెలల తర్వాత మరో కుటుంబ వేడుక వచ్చింది.

మళ్లీ గ్రూప్ ఫోటో.

మళ్లీ తోపులాట.

ఈసారి కూడా ఇంకొకరు మధ్యలో నిలబడ్డారు.

ఫోటోగ్రాఫర్ అన్నాడు.

"సార్... మీరు సరిగ్గా కనిపించడం లేదు."

అరవింద్ నవ్వుతూ,

"పర్వాలేదు."

అన్నాడు.

జనాలవైపు ఒకసారి చూశాడు.

తర్వాత ఆ అనంతమైన సాయంత్రపు ఆకాశం వైపు చూశాడు.

ఇంతకుముందు కెమెరా నన్ను గుర్తించాలని కోరుకున్నాడు.

ఇప్పుడు మాత్రం... కెమెరానీ, ఆకాశాన్నీ ఒకేసారి తెలుసుకుంటున్న ఆ ఎరుక ఏమిటో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి మాత్రమే మిగిలింది.

వ్యాఖ్య

అహంకారం (అహంకారం – తప్పుడు "నేను" భావం) ఎప్పుడూ ఏదో ఒక దానిని "నాది" అని పట్టుకోవాలనుకుంటుంది—కుటుంబం, హోదా, డబ్బు, పేరు, ప్రతిష్ఠ, చివరికి ఆధ్యాత్మికతనే అయినా సరే.

జ్ఞానం (యథార్థ అవగాహన) నిన్ను విశ్వం ముందు చిన్నవాడినని అనిపించదు. కుటుంబ ఫోటో అయినా, అనంత విశ్వం అయినా... రెండూ సమానంగా ప్రత్యక్షమయ్యే చైతన్యం (స్వచ్ఛమైన ఎరుక) నీవేనని చూపిస్తుంది.

నిజమైన ప్రయాణం చిత్రాన్ని చూస్తూ ఉండటం కాదు... ఆ చిత్రాన్ని చూస్తున్నది ఎవరో తెలుసుకోవడం నుంచి మొదలవుతుంది.

Why Nirvana?

If you are reading this blog or happened to be referred to it, the action by itself explains that you are initiated on this journey of "Gnyana -> Curiousity for knowledge" to unveil the hidden truths of human life. Ages ago sages, saints, rishis were also inspired towards finding the meaning of human life, the meaning of birth and death and the consequences of good and bad deeds. After eons of penance, introspection, watching others lives and probably by sheer grace of god, they understood several critical and non-negotiable elements as regards human life.

These are :
0) Good and bad Deeds of every species are diligently maintained in separate in-extinguishable counters (Called "Papa" and "Punya").

1) Any living species which dies (including humans) - would have a rebirth (Unless it attains Nirvana in the current Janma)

2) The form assumed by the species in subsequent births is determined by the Papa/Punya counters . There is a hierarchy of Janmas as described in vedas, and Manushya Janma figures out in the top (out of all the 84 lakh janmas possible). Manushya Janma is the only Janma wherein the species can understand the significance of Gods ways and attain Gnyana

3) At the end of ones "Janma", Punya counter is not set off against "Papa" counter , but both are maintained separately.One enjoys prosperities or good aspects owing to the presence of Punya counter and enjoys adversities or bad aspects owing to the
presence of Papa counter.

4) The sum total of the inherited Punya/Papa counter of old Janmas signifies "Sanchita Karma" (Karma denotes deeds). Out of this the mass of Papa/Punya which is selected for a persons enjoyment in the current Janma/Incarnation is called "Prarabdha Karma".Meaning the person is predisposed to enjoy this good/bad , no matter what , in this Janma. "Kriyamana Karma or Agami Karma", signifies the Karma which the being churnes out in this Janma. So, while no one can change the occurence of Prarabdha Karma (since its already launched and to be experienced) , the being can make sure that Sanchita Karma is extinguished by the good deeds and devotion towards god and influence Agami karma to the extent possible thru
righteous behaviour

Side Note: Read More Here : http://www.experiencefestival.com/a/Karma/id/22810

5) Once a being attains Nirvana both the counters are nullified and the "Jeevi" is freed out of this eternal cycle of births,deaths, family, children, responsibilities etc. Nirvana as our ancestors figured out,is no childs play and calls for great amount of austere living over several janmas

For us to move forward on our thinking plane, in the subsequent posts, one should prima-facie internalise the above truths completely and whole-heartedly . These are the assumptions based on which one can understand the journey of Nirvana fully

Ok ,lets back out a little and ask the question as to why someone needs to think about attaining Nirvana. Are we not happy going through this cycle of birth , education, job, marriage, children , wealth creation , oldage and death? Are'nt these activities not giving us adequate enjoyment ? When several hundreds of people around us just think about getting a day accomplished, why should anyone think of loftier things like getting out of this Life-Death cycle? Is it necessary at all and would everyone get if one thinks.

Answer: No you neednt think. No one forces you. Indeed , If no attempt is made to influence this cycle thru any means, one would continue to assume various forms, perform various good/bad deeds, most of the times unknowingly , create a pile of good and bad deeds, without any realisation. If the proportion of Good deeds are more cummalatively, the journey continues till he gets "Manushya - Human" janma once again. Here too he gets a small realisation as to why one need to go through these tribulations , probably felt thru his own experiences or probably by watching the travails of his kith and kin. But if the realisation stops there and no meaningful action ensues, the cycle continues and he travels again thru millions of lowly Janmas, which lack any intelligence and an urge to come out of the rut

The idea hence,is to plant a sapling of "Gnyana" while in Human form itself (while you can still think), so that the "Sadhana" and "Nishta" that one performs during this Janma, can continue thru "Sad-Vasanas" even as he enters into various other forms eventually and ultimately , after several janmas, the efforts finally fructify by culminating into eternal enlightenment and permanent unision with paramatma

Side Note: A study of several instances wherein "Nirvana" is attained , reveals the above truth. One can read more on this in "Gajendra Moksham" and "Guru Charitra"

Thats the reason why elders say “Bahu Durlabham Maanusha Janma” . It is very difficult to get a manushya janma – to take human birth. A person is born as a human being because of ‘punya karma’ done in the previous births. He gets this birth as human being after undergoing millions of previous ‘Janmaas’ (births) as germs, insects, birds, animals etc. This is considered to be the last stage of the series of births one can have and that is why it is considered to be great to have
been born as a human being. “Sarvottamam Maanusha Janma” Human being is considered to be the great because of the uniqueness in attributes of creation both physical & metaphysical. In addition to “Manas, Pragnana, Buddhi” viz., emotive, reasoning &
intellectual brain, human beings possess “Ahamkara”- ego sense, Will power & “Chith” the source of innovative & intuitive power, which are unparalleled.

Thus equipped, a human being is in a better position to ascend to a much higher level. Other creatures like birds, animals etc., can make noises, can eat & procreate but they cannot go any further. They cannot understand God and hence they can neither think, speak, hear express their feelings/opinions about God nor they can sing in praise of God. But Human beings alone can do all that and derive a particular kind of pleasure and satisfaction, which no other activity can bring. Moreover, they can feel the existence of God, contemplate in the depth of their minds, and express their feelings about God in many ways

To be completed ..... Since this is a endless journey of understanding, reunderstanding, assimilation of the cosmic truth,I would urge the readers to provide their valuable comments on the article , thereby sharing divine knowledge

Rat Race

In olden days, people didnt pray for materialistic desires or lavish lives, they actually prayed for "Anayasa Jeevitam and Sunayasa Maranam" - meaning "Smooth and Peaceful life and Painless, Natural Death" . They lead quite simple but inspirational
lives following rules of dharma.

We have come a long way from it. As we get bombarded with the high decibel marketing of various goods and services ,available very close to our neighbourhoods, there is an unknown compulsion and peer pressure, which propels us to indulge in a cat race to earn huge money to fulfill those desires, most of the times at the expense of our relationships (with parents,siblings,relatives,friends,society at large) and our own health.

But do we get satisfied having quenched our desires. No we dont get satisfied with what we have , we get more greedy, aspire for bigger, higher, larger, brighter things, increase the pace of making money (sometimes through illegal and unethical
ways), to finally procure them. This cycle , which always ends with discontentment and unease, continues, so long as we have energy left within us

And by this time we are too old to do anything. Your family realising your inability to make further moolah might not find time for you, since they themselves get busy in their money making possibilities. At this time you feel lonely. Throughout your life when you were energetic you never remembered god and felt it important to visit a temple and suddenly you realise how desolate and meaningless your life has been. Things for which you were behind, have become obsolete now, no one takes pride in you for procuring them. Suddenly , what has been a very successful life, becomes a
life worn out of materiastic pursuits and one which was un-enriched of spiritual outlook

Where did things go wrong. Why is this frustration and feeling of failure.
Jagatguru Sri Adi Sankaracharya says :

"bhajagovindaM bhajagovindaM
govindaM bhajamuuDhamate .
saMpraapte sannihite kaale
nahi nahi rakshati DukR^iJNkaraNe"

Meaning

Adi Sankaracharya is trying to bring home the point that human being has no other escape except immersing oneself in the thoughts of Lord, and praying with utmost sincerity, reciting the Divine Namas of the Lord rather than getting engrossed in anxieties to possess wealth or acquire social status or achievements.

The purport of these words is that any amount of knowledge cannot save the soul when death knocks at the door of this limited body. At that time, one has to leave behind one's material benefits and social status. These acquisitions will not help one
gain the knowledge of the Soul, which is permanent, when the impermanent body withers, it turns out to be a dead-wood.

It does not mean that one should shun away the pursuit of living for knowledge, but, at the same time, one should understand its limited capacity, and one should seriously try to acquire that knowledge which alone can save a person from the slavery of imperfections. We should remember the truth that it is a manifested world and it is impermanent.

Other than God or Soul,everything else is temporary. Death will snatch away the existence of the body and the manifested world. What is the use of all the acquisitions and secural knowledge then? So, while living in this secular world, or materialistic world, one should endeavour to understand and master the secret of purposeful life. One should identify oneself with the Lord, who can only
give solace to the parched materialistic lives. One should progress spiritually after each death, instead of getting deeper and deeper into mundane pleasures. It is rather sad that quite a few of us are of the opinion that spirituality is for those
who retired from employment or aged people.

The intellect, which has not been trained to remember God till one attains sixty years, will never resort to spirituality after that. Even if it does, for argument sake, what is guarantee that the cruel hands of death will not embrace one before that. So, one should understand the fallacy of this argument and train the mind from the childhood itself to start practicing recitation of the Lord's name with every breath that one inhales and exhales, otherwise it is just impossible to remember God's name at the time of death. It is, therefore, imperative that one should keep repeating the Divine Namas of Lord at every possible moment

Cultural Decadence

Friends

The below article is an inspiration for me to start this blog today.

http://www.expressbuzz.com/edition/story.aspx?title=Are%20we%20culturally%20becoming%20decadent?&artid=2SG78Wrr8YA=&type=

Great article by the author and just at a time wherein the Indian culture is getting decimated inch by inch in a gradual and planned way (aka how slow poison acts). Part of the problem lies with us, as we dont understand the importance of our rich heritage and culture and part of the problem lies with the media which continuously bombards us with content inspired or lifted from the western media.

Incidentally if you happen to speak to the senior members of American society, they vehmently detest the way their own culture has deteriorated, how their sons and daughters adopted practices which they find difficult to get themselves out of!